ΦΑΓΑΜΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ: KOYKAKI


Χρειάζεται κάποιες φορές να κάνεις ένα διάλειμμα. Μία παύση. Να σκεφτείς. Να συλλογιστείς. Να πάρεις αποφάσεις. Και κυρίως να χωνέψεις. Να ατενίσεις με θαυμασμό 22 επεισόδια που χτύπαγες και έφευγες ανέμελος στις γειτονιές της Αθήνας. Να σε θαυμάσεις που έτρωγες δρόμους, στενά και και πεζοδρόμια τα βράδια. Να σκεφτείς αν αυτό ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις. Ένας Eater που θα τρομάζει τους ψήστες και τους τυλιχτές τις νύχτες, χειμώνα καλοκαίρι? Δώσαμε αυτόν τον απαραίτητο χρόνο στους εαυτούς μας και μετά από λίγες ώρες ανώριμης, όπως πάντα, σκέψης καταλήξαμε ότι όλα είναι δρόμος και αν τους φάμε όλους θα τα έχουμε φάει όλα. Άρα δεν θα σταματήσουμε ΠΟΤΕ

Με πολλή φιλοσοφία και κανέναν απολύτως φραγμό ξαναπιάνουμε το νήμα από κει που το δαγκώσαμε. Οι δημιουργοί της πιο ριψοκινδυνης σειράς του παγκόσμιου ιστού, ξαναβγαίνουν παγανιά σε μια καυτή αστική γειτονιά για να φάνε ότι αφήσανε στην προηγούμενη γύρα. Η επιστροφή μας στο κουρμπέτι του street food είχε ότι έπρεπε. Ένα ενδιαφέρον εντρέ με πιτσαρία που ακούγεται πολύ, θα μπορούσε να την δουλεύει ο Γιάγκος ο Δράκος και δεν φοβάται να παίξει με μπρόκολο και μελιτζάνα (Ναι Βίρνα εννοούμε ότι πήγαμε στη ΤΖΑΙΑΝΤ). Σκεϊτάδες. Μια καυτή αναπνοή μετά από τα σπέσιαλ τάκος του El Burro που τρώνε μόνο ο Διάβολος, κάτι τρελομεξικάνοι στην Τιχουάνα και εμείς στη Δημητρακοπούλου. Ένα απαραίτητο ρεπεράζ στην οικογενειακή, ζεστή, old fashioned πιτσαρία του Ρόμα που βάζει ψυχή σε κάθε φούρνισμα, έστω και αν ο ξυλόφουρνος δεν μένει πια εδώ. Μια στάση στο βρώμικο της Μάνης με πανσέτες στα όρθια, σύγκλινο στα πεταχτά και τυλιχτό μουσακά στα σοβαρά. Πενιές. Η νύχτα ήταν μεγάλη. Το επεισόδιο μεγαλύτερο. 

Κυρίες, κύριοι και παιδιά μας. Αυτό είναι το Κουκάκι μας. Σκηνή πρώτη.

ΓΙΑ ΔΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑ